Meer Amerikanen recyclen dan stemmen, en de meeste doen dit om hun gemeenschap en het milieu te verbeteren. Maar werken recyclingprogramma’s daadwerkelijk aan sociale, economische en milieudoelen? Om deze vraag te beantwoorden, hebben drie sociologen met expertise in stedelijke en milieu-planologie de eerste grote studie naar stadsrecycling uitgevoerd.
Ze vergelijken vier soorten programma’s in het Chicago metropolitan gebied: een gemeenschap gebaseerd inleverpunt, een gemeentelijk aan huis ophalen programma, een recycling industrie park en een verbindend programma.
Hun conclusie, die nauwkeurig is uitgewerkt, is dat recycling duurzame gemeenschapsontwikkeling kan bevorderen, maar dat huidige programma’s weinig voordelen bieden voor de gemeenschappen waarin ze zijn gevestigd. De auteurs ontdekken dat de geschiedenis van recycling veel weg heeft gemeen met andere stedelijke hervormingen. Wat in de jaren zestig begon als een duurzaam gemeenschapsonderneming is uitgegroeid tot een handelsgerichte, winstgedreven industrie. Grote private bedrijven, die gebruik maken van publieke middelen, hebben kleinere non-profitorganisaties en familiebedrijven verdrongen.
Het meest bezorgdmakend is dat dit proces niet voortkwam uit economische noodzaak. De auteurs tonen aan dat maatschappelijk gerichte programma’s eigenlijk levensvatbaarder zijn dan winstgerichte systemen. Deze bevinding roept onrustwekkende vragen op over de kansen voor enige vorm van duurzame lokale ontwikkeling in de globaliserende economie.
Gegrond op een decennium van onderzoek, is dit het eerste boek dat volledig onderzoekt hoe recycling verschillende impacten genereert in onze gemeenschappen. Het presenteert recycling als een verleidelijk casestudie van de beloftes en valkuilen van gemeenschapsontwikkeling. Het dient ook als een rijk verhaal over hoe de staat en particuliere belangen, verbonden aan de globale economie, het landschap van lokale buurten veranderen.
