Meer Amerikanen recyclen dan stemmen. De meeste doen dit om hun gemeenschap en het milieu te verbeteren. Maar helpen recycling programma’s daadwerkelijk sociale, economische en ecologische doelen te bereiken? Om deze vraag te beantwoorden, hebben drie sociologen met expertise in stedelijke en milieueisplanologie de eerste grote studie naar stedelijke recycling uitgevoerd.
Ze vergeleken vier typen programma’s in de regio Chicago: een gemeenschap gebaseerd afleverpunt, een gemeentelijk aan huis ophalen programma, een industriële recyclage park en een koppelingsprogramma. Hun conclusie, grondig uitgewerkt, is dat recycling duurzame gemeenschapsontwikkeling kan realiseren, maar dat huidige programma’s weinig voordelen bieden voor de gemeenschappen waar ze actief zijn.
De auteurs ontdekken dat de geschiedenis van recycling veel weg heeft van vele andere stedelijke hervormingen. Wat in de jaren zestig begon als een duurzaam gemeenschapsonderneming is uitgegroeid tot een winstgericht industrie gebaseerd op grondstoffen. Grote particuliere bedrijven, die gebruik maken van publieke middelen, hebben kleinere non-profite en familiebedrijven verdrongen. Het meest bezorgdmakend is dat dit proces niet voortkwam uit economische noodzaak. Zoals de auteurs laten zien, zijn sociaal georiënteerde programma’s daadwerkelijk levensvatbaarder dan winstgerichte systemen. Deze bevinding roept onrustbarende vragen op over de kansen voor duurzame lokale ontwikkeling in de globaliserende economie.
Gebaseerd op een decennium van onderzoek is dit het eerste boek dat volledig exploreert het scala aan impact die recycling genereert in onze gemeenschappen. Het presenteert recycling als een aantrekkelijke casestudy van de beloftes en valkuilen van gemeenschapsontwikkeling. Het fungeert ook als een rijk verslag over hoe de staat en private belangen, verbonden met de wereldwijde economie, het landschap van lokale wijken veranderen.
