In zijn tweede dichtbundel ‘The Recycling’ graaft Joey Connolly zich diep in de put van ontbinding en nasleep. De bundel is een reis door verschillende vormen en tijden, waarin hij treurt om een verbroken relatie en geplaagd wordt door klimaatangst.
Connolly vraagt zich af of zijn persoonlijke ervaringen – het rouwproces na een breuk, de troost van kunst en de natuur – echt een uitweg bieden tegen de sluimerende angst voor een stervende planeet. Hij spreekt van “de landbouw van wanhoop” die de mensheid sinds jaar en dag voert.
Geïnspireerd door andere schrijvers die met optimisme, maar uiteindelijk vergeefs, proberen contact te leggen met anderen – of het nu mensen zijn of niet – wentelt Connolly’s gedichten tradities in een hoop oude pagina’s, roestvastingsmiddelen en glinsterende fragmenten. Zijn dichtwerk is dicht, veelzijdig en vaak donker-grappig, zoals Will Harris beschrijft: “een serieuze poging om filosofie te schrijven als poëzie [€] zonder de sensuele kracht te verliezen.”
