Dit boek onderzoekt de verrassende geschiedenis van psychiatrische ziekenhuizen. De afgelopen veertig jaar hebben we gezien hoe de zorg voor mensen met psychische problemen is veranderd van centraal georganiseerde instellingen naar een meer decentrale aanpak in diverse locaties.
Terwijl veel aandacht is besteed aan de gebruikers en providers van deze zorg, bleef het lot van de psychiatrische ziekenhuizen zelf grotendeels onderbelicht. Dit boek vult die leemte op door te vragen: wat is er met de asylums gebeurd?
Met een scherp oog voor detail beschrijft het boek hoe zowel de ideeën als de fysieke omgeving van deze voormalige instellingen zijn ‘hergebruikt’. Het verbindt theoretische inzichten uit de geesteswetenschappen, sociale geografische studies en de huidige trends in mentale gezondheidszorg.
De auteur onderzoekt hoe psychiatrische ziekenhuizen zijn gesloten, maar ook hoe ze in sommige gevallen hebben overleefd. Het boek analyseert de aantrekkingskracht van deze voormalige instellingen, hun herinterpretatie en de nieuwe bestemmingen die er worden gegeven. Van herbestemming tot het behoud van herinneringen, dit boek biedt een fascinerend inkijkje in de complexiteit van de geschiedenis en de toekomst van psychiatrische ziekenhuizen.
