In deze diplomarbeit, afkomstig uit 2015, wordt de vraag onderzocht hoe zonnepanelen de milieu belast. De focus ligt op de technologie achter de productie van zonnepanelen, want verbeteringen in dit gebied zouden leiden tot een betere milieubescherming en daarmee bijdragen aan het verminderen van de relatief hoge emissiewaarden van zonne-energie in vergelijking met andere hernieuwbare energiebronnen.
De studie analyseert de materiaal- en energiewinst door recycling en de impact hiervan op de milieu-impact van zowel monokristallene als polykristallene zonnepanelen.
De onderzoekers hebben de belangrijkste emissiestromen langs de hele waardeketen berekend, met name de CO2-equivalenten. Dit inzicht vergelijken ze met klimaatbalansen van zonnepanelen met en zonder gerecyclede materialen. De analyses zijn uitgevoerd met behulp van de software GEMIS 4.9 en PV-Sol.
De onderzochte monokristallene en polykristallene zonnepanelen werden in Duitsland geproduceerd en worden in Wenen gebruikt. De verwachte levensduur is 30 jaar.
Het onderzoek concludeert dat het gebruik van 50% gerecyclede materialen (glas, aluminium en silicium) de CO2-voetafdruk van monokristallene zonnepanelen met 7,6% vermindert. De grootste emissiebehoefte bevindt zich bij de productie van de wafers. Bij polykristalline panelen daalt de CO2-voetafdruk met 8% door het gebruik van recycling. Ook hier is de waferproductie verantwoordelijk voor de meeste uitstoot.
De besparing op CO2 bedraagt naar schatting 33 kg per monokristallijn paneel en 35 kg per polykristallijn paneel in een periode van 30 jaar. Het onderzoek heeft niet rekening gehouden met veranderingen in het elektriciteitsmengsel gedurende de levensduur van de panelen.
