Tot voor kort was de verwijdering van munitie vooral gericht op verouderd materieel. De politieke ontwikkelingen in de voormalige Sovjetrepublieken hebben echter geleid tot de noodzaak om grote hoeveelheden zowel nieuwe als verouderde munitie te verwijderen.
Het open verbranden of ontploffen van zo’n grote hoeveelheid munitie is uiteraard niet mogelijk, al helemaal niet gezien de milieu-impact. De verwijdering van munitie op dit schaal vraagt om technische oplossingen voor twee belangrijke problemen.
Ten eerste zijn deze materialen geen gewone afvalstoffen. Hun behandeling, opslag, verpakking en transport zijn streng gereguleerd, terecht natuurlijk, vanwege de risico’s die aan verbonden zijn. Ten tweede hebben deze goederen een hoge economische waarde, aangezien er veel geld in hun productie is geïnvesteerd door de staten waar ze bewaard werden. Gewoon vernietigen betekent een onherstelbare verlies van die investering.
Terwijl materialen zoals staal of messing gemakkelijk gerecycleerd kunnen worden, vormen raketbrandstoffen en andere explosieven een grote uitdaging op het gebied van chemie. Bovendien bestaat het risico dat explosieven onder bepaalde omstandigheden misbruikt worden voor civiele doeleinden.
Dit boek gaat in op dit probleem: het vinden van technologische oplossingen die zowel ontwapening als recycling mogelijk maken, twee pijlers in de veilige en verantwoorde verwijdering van munitie.
